Ancak bazen kira sözleşmesi yazılı bir belge olarak hazırlanmaz veya taraflar arasında sadece sözlü olarak anlaşılır. Bu durumda da taraflar yasal bir zemine oturmuş bir kira ilişkisine sahip olurlar.
Kira sözleşmesinin yazılı olmaması, kira ilişkisinin yasal bir dayanağının olmadığı anlamına gelmez. Türk hukukunda, kira sözleşmesi yazılı olmasa bile, taraflar arasında bir sözleşmenin varlığı kabul edilir. Ancak bu durumda ispat yükü kiracıya düşer. Yani, kiracının sözlü kira sözleşmesinin varlığını kanıtlaması gerekecektir.
Sözlü kira sözleşmesinin varlığını kanıtlamak için çeşitli yollar vardır. Örneğin, kiracının kira bedelini düzenli olarak ev sahibine ödediğini gösteren banka dekontları veya para transferi kayıtları, kiracının kira ödemeleri hakkında yazılı mesajlar veya yazışmalar, tanıkların ifadeleri (örneğin komşular), kira ödemesinin yapıldığını teyit eden her türlü delil, sözlü kira sözleşmesinin varlığını ispatlamak için kullanılabilir.
Sözlü kira sözleşmeleri durumunda, taraflar arasındaki anlaşmazlıklar da daha karmaşık hale gelebilir. Bu nedenle, kira ilişkisi başladığında yazılı bir kira sözleşmesi düzenlemenin her iki taraf için de daha güvenli bir seçenek olduğu unutulmamalıdır. Yazılı kira sözleşmesi, tarafların haklarını ve sorumluluklarını daha açık bir şekilde tanımlar ve olası anlaşmazlıkları çözme sürecini kolaylaştırır.